Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych

日本人  Türk  Svenska  Pусский   Deutsch Português  Italiano  Español  English  Français  عربية
中国的  한국의  Български   Dansk  Suomi   Gaeilge  Nederlands Norsk  Polski  Ceština  Indonesia

Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych

 

Państwa-Strony niniejszego Paktu,
zważywszy, że zgodnie z zasadami ogłoszonymi w Karcie Narodów Zjednoczonych uznanie
przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej
stanowi podstawę wolności, sprawiedliwości i pokoju na świecie,
uznając, że prawa te wynikają z przyrodzonej godności osoby ludzkiej,
uznając, że zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka ideał wolnej istoty ludzkiej
korzystającej z wolności obywatelskiej i politycznej oraz wyzwolonej od lęku i niedostatku może być
osiągnięty tylko wówczas, kiedy zostaną stworzone warunki zapewniające każdemu korzystanie z praw
obywatelskich i politycznych oraz gospodarczych, społecznych i kulturalnych,
zważywszy wynikający z Karty Narodów Zjednoczonych obowiązek Państw popierania
powszechnego poszanowania i przestrzegania praw i wolności człowieka,
biorąc pod uwagę, że jednostka ludzka, mająca obowiązki w stosunku do innych jednostek i w
stosunku do społeczności, do której należy, powinna dążyć do popierania i przestrzegania praw uznanych
w niniejszym Pakcie,
zgodziły się na następujące artykuły:
CZĘŚĆ I
Artykuł 1
1. Wszystkie narody mają prawo do samostanowienia. Z mocy tego prawa swobodnie określają one
swój status polityczny i swobodnie zapewniają swój rozwój gospodarczy, społeczny i kulturalny.
2. Wszystkie narody mogą swobodnie rozporządzać dla swoich celów swymi bogactwami i zasobami
naturalnymi bez uszczerbku dla jakichkolwiek zobowiązań wynikających z międzynarodowej
współpracy gospodarczej, opartej na zasadzie wzajemnych korzyści, oraz z prawa
międzynarodowego. W żadnym przypadku nie można pozbawiać narodu jego własnych środków
egzystencji.
3. Państwa-Strony niniejszego Paktu, włącznie z Państwami odpowiedzialnymi za administrację
terytoriów niesamodzielnych i terytoriów powierniczych, będą popierały realizację prawa do
samostanowienia i będą szanowały to prawo zgodnie z postanowieniami Karty Narodów
Zjednoczonych.
CZĘŚĆ II
Artykuł 2
1. Każde z Państw-Stron niniejszego Paktu zobowiązuje się przestrzegać i zapewnić wszystkim
osobom, które znajdują się na jego terytorium i podlegają jego jurysdykcji, prawa uznane w
niniejszym Pakcie, bez względu na jakiekolwiek różnice, takie jak: rasa, kolor skóry, płeć, język,
religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, sytuacja majątkowa,
urodzenie lub jakiekolwiek inne okoliczności.
2. Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się podjąć, zgodnie z własnym trybem
konstytucyjnym i postanowieniami niniejszego Paktu, odpowiednie kroki mające na celu przyjęcie
tego rodzaju środków ustawodawczych lub innych, jakie okażą się konieczne w celu realizacji praw
uznanych w niniejszym Pakcie, jeżeli nie jest to już przewidziane w obowiązujących przepisach
prawnych lub w inny sposób.
3. Każde z Państw-Stron niniejszego Paktu zobowiązuje się:
a) zapewnić każdej osobie, której prawa lub wolności uznane w niniejszym Pakcie zostały
naruszone, skuteczny środek ochrony prawnej, nawet gdy naruszenie to zostało dokonane przez
osoby działające w charakterze urzędowym;
b) zapewnić, aby prawo każdego człowieka do takiego środka ochrony prawnej było określone
przez właściwe władze sądowe, administracyjne lub ustawodawcze albo przez jakąkolwiek inną
właściwą władzę, przewidzianą w systemie prawnym danego Państwa, oraz rozwijać możliwości
ochrony praw na drodze sądowej;
c) zapewnić realizowanie przez właściwe władze środków ochrony prawnej, gdy zostały one
przyznane.
Artykuł 3
Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się zapewnić mężczyznom i kobietom równe prawo do
korzystania ze wszystkich praw obywatelskich i politycznych wymienionych w niniejszym Pakcie.
Artykuł 4
1. W przypadku gdy wyjątkowe niebezpieczeństwo publiczne zagraża istnieniu narodu i zostało ono
urzędowo ogłoszone, Państwa-Strony niniejszego Paktu mogą podjąć kroki mające na celu
zawieszenie stosowania zobowiązań wynikających z niniejszego Paktu w zakresie ściśle
odpowiadającym wymogom sytuacji, pod warunkiem, że kroki te nie są sprzeczne z innymi ich
zobowiązaniami wynikającymi z prawa międzynarodowego i nie pociągają za sobą dyskryminacji
wyłącznie z powodu rasy, koloru skóry, płci, języka, religii lub pochodzenia społecznego.
2. Powyższe postanowienie nie upoważnia do zawieszenia stosowania postanowień artykułów 6, 7, 8
(ustępy 1 i 2), 11, 15, 16 i 18.
3. Każde z Państw-Stron niniejszego Paktu, korzystające z prawa do zawieszenia stosowania
zobowiązań, poinformuje natychmiast pozostałe Państwa-Strony niniejszego Paktu, za
pośrednictwem Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, jakie postanowienia
Paktu zostały zawieszone oraz jakie były tego powody. Następnie Państwo to zawiadomi tą samą
drogą o terminie, w którym zawieszenie przestaje obowiązywać.
Artykuł 5
1. Żadne postanowienie niniejszego Paktu nie może być interpretowane jako przyznanie
jakiemukolwiek Państwu, grupie lub osobie jakiegokolwiek prawa do podjęcia czynności lub
dokonania aktu mającego na celu zniweczenie praw lub wolności uznanych w niniejszym Pakcie albo
ich ograniczenie w szerszym stopniu, niż przewiduje to niniejszy Pakt.
2. Żadne z podstawowych praw człowieka uznanych lub istniejących w którymkolwiek z Państw-Stron
niniejszego Paktu na podstawie ustaw, konwencji, zarządzeń lub zwyczaju nie może być ograniczone
ani zawieszone pod pretekstem, że niniejszy Pakt nie uznaje takich praw lub że uznaje je w węższym
zakresie.
CZĘŚĆ III
Artykuł 6
1. Każda istota ludzka ma przyrodzone prawo do życia. Prawo to powinno być chronione przez ustawę.
Nikt nie może być samowolnie pozbawiony życia.
2. W krajach, w których kara śmierci nie została zniesiona, wyrok śmierci może być wydany jedynie za
najcięższe zbrodnie, zgodnie z ustawą, która obowiązywała w chwili popełnienia zbrodni i nie narusza
postanowień niniejszego Paktu i Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa. Kara ta
może być wykonana tylko na podstawie prawomocnego wyroku wydanego przez właściwy sąd.
3. W przypadku gdy pozbawienie życia stanowi zbrodnię ludobójstwa, jest oczywiste, że żadne
postanowienie niniejszego artykułu nie upoważnia żadnego Państwa-Strony niniejszego Paktu do
uchylania się w jakikolwiek sposób od zobowiązań przyjętych przez nie na podstawie postanowień
Konwencji o zapobieganiu i karaniu zbrodni ludobójstwa.
4. Każdy skazany na śmierć ma prawo ubiegać się o ułaskawienie lub zamianę kary. Amnestia,
ułaskawienie lub zamiana kary śmierci mogą być zastosowane we wszystkich przypadkach.
5. Wyrok śmierci nie będzie wydany w odniesieniu do przestępstw popełnionych przez osoby w wieku
poniżej 18 lat i nie będzie wykonywany w stosunku do kobiet ciężarnych.
6. Nie można powoływać się na żadne postanowienie niniejszego artykułu w celu opóźnienia lub
niedopuszczenia do zniesienia kary śmierci przez jakiekolwiek Państwo-Stronę niniejszego Paktu.
Artykuł 7
Nikt nie będzie poddawany torturom lub okrutnemu, nieludzkiemu albo poniżającemu traktowaniu lub
karaniu. W szczególności nikt nie będzie poddawany, bez swej zgody swobodnie wyrażonej,
doświadczeniom lekarskim lub naukowym.
Artykuł 8
1. Nie wolno nikogo trzymać w niewoli; niewolnictwo i handel niewolnikami, we wszystkich formach, są
zakazane.
2. Nie wolno nikogo trzymać w poddaństwie.
3. a)Nie wolno nikogo zmuszać do pracy przymusowej lub obowiązkowej;
b) punkt a) niniejszego ustępu nie może być interpretowany jako zakazujący wykonywania ciężkiej
pracy zgodnie z wyrokiem właściwego sądu w krajach, w których pozbawienie wolności
połączone z ciężkimi robotami może być orzeczone jako kara za zbrodnie;
c) w rozumieniu niniejszego ustępu wyrażenie "praca przymusowa lub obowiązkowa" nie obejmuje:
I. wszelkiej pracy lub świadczeń nie wymienionych w punkcie b), a zwykle wymaganych od
osób pozbawionych wolności na skutek prawomocnego orzeczenia sądu lub od osób w
okresie warunkowego zwolnienia od takiego pozbawienia wolności;
II. wszelkich świadczeń o charakterze wojskowym, a w krajach uznających uchylanie się od
służby wojskowej ze względów religijnych, wszelkich świadczeń na rzecz Państwa
wymaganych przez ustawę od osób uchylających się;
III. wszelkich świadczeń wymaganych w przypadkach wyjątkowej sytuacji albo klęski
zagrażającej życiu lub dobrobytowi społeczeństwa;
IV. wszelkiej pracy lub świadczeń stanowiących część normalnych obowiązków
obywatelskich.
Artykuł 9
1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być samowolnie
aresztowany lub zatrzymany. Nikt nie może być pozbawiony wolności inaczej, jak tylko na zasadach i
w trybie ustalonym przez ustawę.
2. Osobę aresztowaną należy poinformować w chwili aresztowania o przyczynach aresztowania i w
krótkim czasie powiadomić o wysuwanych przeciwko niej zarzutach.
3. Osoba aresztowana lub zatrzymana pod zarzutem dokonania przestępstwa powinna być w krótkim
czasie postawiona przed sędzią lub przed inną osobą ustawowo uprawnioną do sprawowania władzy
sądowej i powinna być osądzona w rozsądnym terminie lub zwolniona. Nie powinno stanowić ogólnej
zasady, że osoby oczekujące na rozprawę mają być zatrzymane w areszcie, lecz zwolnienie ich
może być uzależnione od gwarancji zapewniających ich stawienie się na rozprawę, w każdej innej
fazie postępowania sądowego oraz - w razie potrzeby - w celu wykonania wyroku.
4. Każdy pozbawiony wolności przez aresztowanie lub zatrzymanie ma prawo odwołania się do sądu w
celu niezwłocznego orzeczenia przez sąd o legalności zatrzymania i zarządzenia zwolnienia, jeżeli to
zatrzymanie okaże się bezprawne.
5. Każdy, kto został bezprawnie aresztowany lub zatrzymany, ma prawo do odszkodowania, którego
może dochodzić w drodze sądowej.
Artykuł 10
1. Każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem
przyrodzonej godności człowieka.
2. a) Osoby oskarżone będą, oprócz wyjątkowych okoliczności, oddzielone od osób skazanych i będą
podlegały innemu traktowaniu, odpowiadającemu ich statusowi osób nie skazanych;
b) oskarżeni młodociani będą oddzieleni od dorosłych i możliwie jak najszybciej postawieni przed
sądem celem osądzenia.
3. System penitencjarny obejmować będzie traktowanie więźniów, którego zasadniczym celem będzie
ich poprawa i rehabilitacja społeczna. Przestępcy młodociani będą oddzieleni od dorosłych i
traktowani stosownie do swego wieku i statusu prawnego.
Artykuł 11
Nikt nie może być pozbawiony wolności jedynie z powodu niemożności wywiązania się z zobowiązań
umownych.
Artykuł 12
1. Każdy człowiek przebywający legalnie na terytorium jakiegokolwiek Państwa będzie miał prawo, w
obrębie tego terytorium, do swobody poruszania się i wolności wyboru miejsca zamieszkania.
2. Każdy człowiek ma prawo opuścić jakikolwiek kraj, włączając w to swój własny.
3. Wymienione wyżej prawa nie mogą podlegać żadnym ograniczeniom, z wyjątkiem tych, które są
przewidziane przez ustawę, są konieczne do ochrony bezpieczeństwa państwowego, porządku
publicznego, zdrowia lub moralności publicznej, albo praw i wolności innych i są zgodne z
pozostałymi prawami uznanymi w niniejszym Pakcie.
4. Nikt nie może być samowolnie pozbawiony prawa wjazdu do swego własnego kraju.
Artykuł 13
Cudzoziemiec przebywający legalnie na terytorium Państwa-Strony niniejszego Paktu może być z niego
wydalony jedynie w wykonaniu decyzji podjętej zgodnie z ustawą i będzie miał prawo, jeżeli ważne
względy bezpieczeństwa państwowego nie przemawiają przeciw temu, przedłożyć argumenty przeciwko
swemu wydaleniu oraz domagać się ponownego zbadania swej sprawy przez właściwe władze albo
osobę lub osoby specjalnie przez te władze wyznaczone i być przed nimi w tym celu reprezentowanym.
Artykuł 14
1. Wszyscy ludzie są równi przed sądami i trybunałami. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i
publicznego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny i bezstronny sąd, ustanowiony przez
ustawę, przy orzekaniu co do zasadności oskarżenia przeciw niemu w sprawach karnych bądź co do
jego praw i obowiązków w sprawach cywilnych. Prasa i publiczność mogą być wykluczone z całości
lub części rozprawy sądowej ze względu na moralność, porządek publiczny lub bezpieczeństwo
państwowe w demokratycznym społeczeństwie albo jeżeli interes życia prywatnego stron tego
wymaga, albo w stopniu, w jakim sąd uzna to za bezwzględnie konieczne w szczególnych
okolicznościach, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom sprawiedliwości; jednakże
każde orzeczenie sądu wydane w jakiejkolwiek sprawie karnej lub cywilnej będzie publicznie
ogłoszone, z wyjątkiem przypadków, gdy wymaga tego interes młodocianych lub gdy sprawa dotyczy
sporów małżeńskich albo opieki nad dziećmi.
2. Każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo być uważana za niewinną aż do
udowodnienia jej winy zgodnie z ustawą.
3. Każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo, na zasadach pełnej równości, co
najmniej do następujących gwarancji:
a) otrzymania niezwłocznie szczegółowej informacji w języku dla niej zrozumiałym o rodzaju i
przyczynie oskarżenia;
b) dysponowania odpowiednim czasem i możliwościami w celu przygotowania obrony i
porozumienia się z obrońcą przez siebie wybranym;
c) rozprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;
d) obecności na rozprawie, bronienia się osobiście lub przez obrońcę przez siebie wybranego; do
otrzymania informacji, jeżeli nie posiada obrońcy, o istnieniu powyższego prawa oraz posiadania
obrońcy wyznaczonego dla niej w każdym przypadku, kiedy interesy sprawiedliwości tego
wymagają, bez ponoszenia kosztów obrony w przypadkach, kiedy oskarżony nie posiada
dostatecznych środków na ich pokrycie;
e) przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia i zapewnienia obecności i
przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach, co świadków oskarżenia;
f) korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli oskarżony nie rozumie lub nie mówi językiem
używanym w sądzie;
g) nieprzymuszania do zeznawania przeciwko sobie lub do przyznania się do winy.
4. W stosunku do młodocianych postępowanie powinno brać pod uwagę ich wiek oraz potrzebę
wpływania na ich reedukację.
5. Każda osoba skazana za przestępstwo ma prawo odwołania się do sądu wyższej instancji w celu
ponownego rozpatrzenia orzeczenia o winie i karze zgodnie z ustawą.
6. Jeżeli prawomocne orzeczenie skazujące zostało następnie uchylone lub nastąpiło ułaskawienie na
podstawie nowych lub nowo ujawnionych faktów, które niezbicie wykazały, że zaszła omyłka sądowa,
wówczas osobie, która poniosła karę w wyniku takiego skazania, będzie przyznane odszkodowanie
zgodnie z ustawą, chyba że zostanie udowodnione, iż osoba ta ponosi całkowicie lub częściowo winę
za nieujawnienie w porę nieznanego faktu.
7. Nikt nie może być ponownie ścigany lub karany za przestępstwo, za które już raz został prawomocnie
skazany lub uniewinniony zgodnie z ustawą i procedurą karną danego kraju.
Artykuł 15
1. Nikt nie może być skazany za czyn lub zaniechanie, które w myśl prawa wewnętrznego lub
międzynarodowego nie stanowiły przestępstwa w chwili ich popełnienia. Nie może być również
zastosowana kara surowsza od tej, którą można było wymierzyć w chwili popełnienia przestępstwa.
Jeżeli po popełnieniu przestępstwa ustanowiona zostanie przez ustawę kara łagodniejsza za takie
przestępstwo, przestępca będzie miał prawo z tego korzystać.
2. Nic w niniejszym artykule nie ogranicza sądzenia i karania jakiejkolwiek osoby za jakikolwiek czyn lub
zaniechanie, które w chwili ich popełnienia stanowiły przestępstwo w myśl ogólnych zasad prawa
uznanych przez społeczność międzynarodową.
Artykuł 16
Każdy ma prawo do uznawania wszędzie jego podmiotowości prawnej.
Artykuł 17
1. Nikt nie może być narażony na samowolną lub bezprawną ingerencję w jego życie prywatne,
rodzinne, dom czy korespondencję, ani też na bezprawne zamachy na jego cześć i dobre imię.
2. Każdy ma prawo do ochrony prawnej przed tego rodzaju ingerencjami i zamachami.
Artykuł 18
1. Każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania. Prawo to obejmuje wolność posiadania lub
przyjmowania wyznania lub przekonań według własnego wyboru oraz do uzewnętrzniania
indywidualnie czy wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swej religii lub przekonań przez
uprawianie kultu, uczestniczenie w obrzędach, praktykowanie i nauczanie.
2. Nikt nie może podlegać przymusowi, który stanowiłby zamach na jego wolność posiadania lub
przyjmowania wyznania albo przekonań według własnego wyboru.
3. Wolność uzewnętrzniania wyznania lub przekonań może podlegać jedynie takim ograniczeniom,
które są przewidziane przez ustawę i są konieczne dla ochrony bezpieczeństwa publicznego,
porządku, zdrowia lub moralności publicznej albo podstawowych praw i wolności innych osób.
4. Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się do poszanowania wolności rodziców lub, w
odpowiednich przypadkach, opiekunów prawnych do zapewnienia swym dzieciom wychowania
religijnego i moralnego zgodnie z własnymi przekonaniami.
Artykuł 19
1. Każdy człowiek ma prawo do posiadania bez przeszkód własnych poglądów.
2. Każdy człowiek ma prawo do swobodnego wyrażania opinii; prawo to obejmuje swobodę
poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na
granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny
sposób według własnego wyboru.
3. Realizacja praw przewidzianych w ustępie 2 niniejszego artykułu pociąga za sobą specjalne
obowiązki i specjalną odpowiedzialność. Może ona w konsekwencji podlegać pewnym
ograniczeniom, które powinny być jednak wyraźnie przewidziane przez ustawę i które są niezbędne
w celu:
a) poszanowania praw i dobrego imienia innych;
b) ochrony bezpieczeństwa państwowego lub porządku publicznego albo zdrowia lub moralności
publicznej.
Artykuł 20
1. Wszelka propaganda wojenna powinna być ustawowo zakazana.
2. Popieranie w jakikolwiek sposób nienawiści narodowej, rasowej lub religijnej, stanowiące podżeganie
do dyskryminacji, wrogości lub gwałtu, powinno być ustawowo zakazane.
Artykuł 21
Uznaje się prawo do spokojnego zgromadzania się. Na wykonywanie tego prawa nie mogą być nałożone
ograniczenia inne niż ustalone zgodnie z ustawą i konieczne w demokratycznym społeczeństwie w
interesie bezpieczeństwa państwowego lub publicznego, porządku publicznego bądź dla ochrony
zdrowia lub moralności publicznej albo praw i wolności innych osób.
Artykuł 22
1. Każdy ma prawo do swobodnego stowarzyszania się z innymi, włącznie z prawem do tworzenia i
przystępowania do związków zawodowych w celu ochrony swych interesów.
2. Na wykonywanie tego prawa nie mogą być nałożone ograniczenia inne niż przewidziane przez
ustawę i konieczne w demokratycznym społeczeństwie w interesie bezpieczeństwa państwowego lub
publicznego, porządku publicznego bądź dla ochrony zdrowia lub moralności publicznej albo praw i
wolności innych osób. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w nałożeniu ograniczeń zgodnych z
ustawą na wykonywanie tego prawa przez członków sił zbrojnych i policji.
3. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie uprawnia Państw-Stron Konwencji Międzynarodowej
Organizacji Pracy z 1948 r. dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych do
podejmowania kroków ustawodawczych lub stosowania prawa w sposób, który naruszałby gwarancje
przewidziane w tej Konwencji.
Artykuł 23
1. Rodzina jest naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i ma prawo do ochrony ze strony
społeczeństwa i Państwa.
2. Uznaje się prawo mężczyzn i kobiet w wieku małżeńskim do zawarcia małżeństwa i założenia
rodziny.
3. Żaden związek małżeński nie może być zawarty bez swobodnie wyrażonej i pełnej zgody przyszłych
małżonków.
4. Państwa-Strony niniejszego Paktu podejmą odpowiednie kroki w celu zapewnienia równych praw i
obowiązków małżonków w odniesieniu do zawarcia małżeństwa, podczas jego trwania i przy jego
rozwiązaniu. W przypadku rozwiązania małżeństwa należy podjąć środki w celu zapewnienia
dzieciom niezbędnej ochrony.
Artykuł 24
1. Każde dziecko, bez żadnej dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię,
pochodzenie narodowe lub społeczne, sytuację majątkową lub urodzenie, ma prawo do środków
ochrony, jakich wymaga status małoletniego, ze strony rodziny, społeczeństwa i Państwa.
2. Każde dziecko powinno być zarejestrowane niezwłocznie po urodzeniu i posiadać nazwisko.
3. Każde dziecko ma prawo do nabycia obywatelstwa.
Artykuł 25
Każdy obywatel ma prawo i możliwości, bez żadnej dyskryminacji, o której mowa w artykule 2, i bez
nieuzasadnionych ograniczeń:
a) uczestniczenia w kierowaniu sprawami publicznymi bezpośrednio lub za pośrednictwem
swobodnie wybranych przedstawicieli;
b) korzystania z czynnego i biernego prawa wyborczego w rzetelnych wyborach,
przeprowadzanych okresowo, opartych na głosowaniu powszechnym, równym i tajnym,
gwarantujących wyborcom swobodne wyrażenie woli;
c) dostępu do służby publicznej w swoim kraju na ogólnych zasadach równości.
Artykuł 26
Wszyscy są równi wobec prawa i są uprawnieni bez żadnej dyskryminacji do jednakowej ochrony
prawnej.
Jakakolwiek dyskryminacja w tym zakresie powinna być ustawowo zakazana oraz powinna być
zagwarantowana przez ustawę równa dla wszystkich i skuteczna ochrona przed dyskryminacją z takich
względów, jak: rasa, kolor skóry, płeć, język, religia, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe
lub społeczne, sytuacja majątkowa, urodzenie lub jakiekolwiek inne okoliczności.
Artykuł 27
W Państwach, w których istnieją mniejszości etniczne, religijne lub językowe, osoby należące do tych
mniejszości nie mogą być pozbawione prawa do własnego życia kulturalnego, wyznawania i
praktykowania własnej religii oraz posługiwania się własnym językiem wraz z innymi członkami danej
grupy.
CZĘŚĆ IV
Artykuł 28
1. Powołuje się Komitet Praw Człowieka (zwany dalej w niniejszym Pakcie "Komitetem"). Składa się on
z osiemnastu członków i sprawuje funkcje wymienione poniżej.
2. Komitet składa się z obywateli Państw-Stron niniejszego Paktu, którzy powinni być ludźmi o wysokim
poziomie moralnym i uznanej kompetencji w dziedzinie praw człowieka, przy czym należy uwzględnić
celowość udziału pewnej liczby osób o doświadczeniu prawniczym.
3. Członkowie Komitetu są wybierani i pełnią swe funkcje we własnym imieniu.
Artykuł 29
1. Członkowie Komitetu są wybierani w tajnym głosowaniu z listy osób, odpowiadających wymogom
określonym w artykule 28, które zostaną w tym celu zgłoszone przez Państwa-Strony niniejszego
Paktu.
2. Każde z Państw-Stron niniejszego Paktu może zgłosić najwyżej dwie osoby. Osoby te powinny być
obywatelami Państwa zgłaszającego.
3. Ta sama osoba może być zgłoszona ponownie.
Artykuł 30
1. Pierwsze wybory odbędą się nie później niż w sześć miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego
Paktu.
2. Co najmniej na cztery miesiące przed terminem każdych wyborów do Komitetu, z wyjątkiem wyborów
mających na celu obsadzenie wakatu ogłoszonego zgodnie z artykułem 34, Sekretarz Generalny
Organizacji Narodów Zjednoczonych skieruje do Państw-Stron niniejszego Paktu pisemne
zaproszenie do zgłoszenia kandydatów na członków Komitetu w ciągu trzech miesięcy.
3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych sporządza alfabetyczną listę wszystkich
zgłoszonych w ten sposób kandydatów, ze wskazaniem Państw, które ich zgłosiły, i przedkłada ją
Państwom-Stronom niniejszego Paktu nie później niż na miesiąc przed terminem każdych wyborów.
4. Wybory członków Komitetu odbywają się na posiedzeniu Państw-Stron niniejszego Paktu, zwołanym
przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w siedzibie Organizacji. Na
posiedzeniu tym, dla którego quorum wynosi dwie trzecie Państw-Stron niniejszego Paktu, za
wybranych uznani zostaną ci kandydaci, którzy otrzymają największą liczbę głosów i bezwzględną
większość głosów przedstawicieli Państw-Stron obecnych i głosujących.
Artykuł 31
1. W skład Komitetu nie może wejść więcej niż jeden obywatel tego samego Państwa.
2. W wyborach do Komitetu uwzględniona będzie zasada sprawiedliwego podziału geograficznego i
reprezentacji różnych form cywilizacji, jak również podstawowych systemów prawnych.
Artykuł 32
1. Członkowie Komitetu wybierani są na okres czterech lat. Mogą oni być ponownie wybrani, jeżeli ich
kandydatury zostaną ponownie zgłoszone. Jednakże mandat dziewięciu spośród członków Komitetu
wybranych w pierwszych wyborach wygasa po upływie dwóch lat; niezwłocznie po pierwszych
wyborach nazwiska tych dziewięciu członków Komitetu zostaną wybrane drogą losowania przez
przewodniczącego posiedzenia, o którym mowa w artykule 30, ustęp 4.
2. Po wygaśnięciu mandatu wybory zostaną przeprowadzone zgodnie z postanowieniami poprzednich
artykułów niniejszej części Paktu.
Artykuł 33
1. Jeżeli według jednomyślnej opinii pozostałych członków jeden z członków Komitetu przestał
wykonywać swe funkcje z jakiejkolwiek innej przyczyny niż czasowa nieobecność, Przewodniczący
Komitetu zawiadomi o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który
ogłosi wakat w składzie Komitetu.
2. W przypadku śmierci lub rezygnacji jednego z członków Komitetu Przewodniczący niezwłocznie
zawiadomi Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który ogłosi wakat od dnia
śmierci lub od dnia, od którego rezygnacja pociąga za sobą skutki prawne.
Artykuł 34
1. W przypadku ogłoszenia wakatu zgodnie z artykułem 33 oraz jeżeli mandat członka, który ma być
zastąpiony, nie wygasa w ciągu sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia wakatu, Sekretarz Generalny
Organizacji Narodów Zjednoczonych zawiadomi o tym wszystkie Państwa-Strony niniejszego Paktu,
które mogą w ciągu dwóch miesięcy zgłosić zgodnie z artykułem 29 kandydatów w celu wypełnienia
wakatu.
2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych sporządzi listę alfabetyczną osób w ten
sposób zgłoszonych i przedłoży ją Państwom-Stronom niniejszego Paktu. Następnie zostaną
przeprowadzone wybory w celu obsadzenia wakującego miejsca, zgodnie z odpowiednimi
postanowieniami tej części niniejszego Paktu.
3. Członek Komitetu wybrany w celu wypełnienia wakatu ogłoszonego zgodnie z artykułem 33 będzie
piastował swe funkcje przez okres, jaki pozostał do czasu wygaśnięcia kadencji członka, którego
miejsce stało się wakujące w Komitecie zgodnie z postanowieniami wymienionego artykułu.
Artykuł 35
Członkowie Komitetu otrzymują, za zgodą Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych,
wynagrodzenie z funduszów Organizacji Narodów Zjednoczonych na zasadach i warunkach, jakie ustali
Zgromadzenie Ogólne, uwzględniając wagę zadań Komitetu.
Artykuł 36
Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zapewni niezbędny personel i środki
materialne konieczne do efektywnego wykonywania funkcji Komitetu przewidzianych w niniejszym
Pakcie.
Artykuł 37
1. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zwoła pierwsze posiedzenie Komitetu w
siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2. Po pierwszym posiedzeniu Komitet zbiera się w każdym przypadku przewidzianym w jego
regulaminie.
3. Komitet zbiera się normalnie w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w Biurze
Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie.
Artykuł 38
Każdy z członków Komitetu przed objęciem swych funkcji składa na posiedzeniu otwartym Komitetu
uroczyste oświadczenie, iż będzie wykonywał swe obowiązki w sposób bezstronny i sumienny.
Artykuł 39
1. Komitet wybiera swoje biuro na okres dwóch lat. Członkowie biura mogą być ponownie wybrani.
2. Komitet ustali swój regulamin, który będzie zawierał m. in. następujące postanowienia:
a) 12 członków stanowi quorum,
b) decyzje Komitetu są podejmowane większością głosów obecnych członków.
Artykuł 40
1. Państwa-Strony niniejszego Paktu zobowiązują się do przedkładania sprawozdań na temat środków
przedsięwziętych przez nie w celu realizacji praw uznanych w niniejszym Pakcie oraz postępu
dokonanego w dziedzinie korzystania z tych praw:
a) w ciągu roku od dnia wejścia w życie niniejszego Paktu dla tych Państw-Stron,
b) następnie na każde wezwanie Komitetu.
2. Wszystkie sprawozdania zostaną przedłożone Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów
Zjednoczonych, który przekaże je Komitetowi do rozpatrzenia. Sprawozdania powinny wskazywać
czynniki i trudności - o ile takie istnieją - wpływające na realizację niniejszego Paktu.
3. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych może w porozumieniu z Komitetem
przekazać organizacjom wyspecjalizowanym kopie tych części sprawozdań, które mogą dotyczyć
ich zakresu działalności.
4. Komitet bada sprawozdania przedłożone przez Państwa-Strony niniejszego Paktu. Przekazuje on
Państwom-Stronom swoje sprawozdania wraz z takimi uwagami natury ogólnej, jakie uzna za
właściwe.
Komitet może również przekazać te uwagi wraz z kopiami sprawozdań, jakie otrzymał od Państw-Stron
niniejszego Paktu, Radzie Gospodarczej i Społecznej.
5. Państwa-Strony niniejszego Paktu mogą przedłożyć Komitetowi komentarze do uwag, jakie mogą
być uczynione zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu.
Artykuł 41
1. Zgodnie z niniejszym artykułem Państwo-Strona niniejszego Paktu może w każdej chwili oświadczyć,
że uznaje właściwość Komitetu do przyjmowania i rozważania zawiadomień, w których jedno
Państwo-Strona twierdzi, że inne Państwo-Strona nie wypełnia swych zobowiązań wynikających z
niniejszego Paktu.
Zawiadomienia, o których mowa niniejszym artykule, będą przyjmowane i rozważane tylko w
przypadku, gdy zostaną przedłożone przez Państwo-Stronę, które złożyło oświadczenie uznające
właściwość Komitetu wobec niego. Komitet nie będzie przyjmował żadnych zawiadomień, jeśli będą
one dotyczyły Państwa-Strony, które nie złożyło takiego oświadczenia. Zawiadomienia przyjęte
zgodnie z niniejszym artykułem będą rozpatrywane w trybie następującym:
a) w przypadku, gdy jedno z Państw-Stron niniejszego Paktu uważa, że inne Państwo-Strona nie
wykonuje postanowień niniejszego Paktu, może mu ono zwrócić na to uwagę drogą pisemnego
zawiadomienia; Państwo otrzymujące zawiadomienie dostarczy w ciągu trzech miesięcy od dnia
jego otrzymania Państwu, które je przesłało, wyjaśnienie lub inne oświadczenie na piśmie
naświetlające sprawę, które powinno zawierać w stopniu, w jakim to jest możliwe i celowe,
informacje dotyczące wewnętrznej procedury oraz środków odwoławczych już zastosowanych,
będących w toku stosowania lub dostępnych w tej sprawie;
b) jeżeli sprawa nie zostanie rozstrzygnięta ku zadowoleniu obu zainteresowanych Państw-Stron w
ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania przez Państwo otrzymujące pierwszego
zawiadomienia, każde z tych Państw będzie miało prawo skierować sprawę do Komitetu przez
zawiadomienie Komitetu oraz drugiego Państwa;
c) Komitet rozpatruje przekazaną mu sprawę tylko po upewnieniu się, że dostępne wewnętrzne
środki odwoławcze zostały zastosowane i wyczerpane w tej sprawie zgodnie z ogólnie uznanymi
zasadami prawa międzynarodowego; zasada ta nie ma zastosowania w przypadku
nieuzasadnionej zwłoki w przeprowadzeniu postępowania odwoławczego;
d) Komitet rozpatruje zawiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, na posiedzeniach przy
drzwiach zamkniętych;
e) z zastrzeżeniem postanowień punktu c) Komitet powinien udostępnić zainteresowanym
Państwom-Stronom swe dobre usługi, dążąc do polubownego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu
o poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności uznanych w niniejszym Pakcie;
f) w każdej przekazanej mu sprawie Komitet może zwrócić się do wspomnianych w punkcie b
zainteresowanych Państw-Stron o dostarczenie mu wszelkich informacji dotyczących danej
sprawy;
g) zainteresowane Państwa-Strony wspomniane w punkcie b) mają prawo być reprezentowane
podczas rozpatrywania sprawy przez Komitet oraz składać uwagi ustnie lub pisemnie bądź w obu
formach;
h) Komitet powinien w ciągu dwunastu miesięcy od otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w
punkcie b), przedłożyć sprawozdanie:
I. jeżeli zostało osiągnięte rozstrzygnięcie zgodnie z postanowieniami punktu e), Komitet
ograniczy swe sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów i osiągniętego
rozstrzygnięcia;
II. jeżeli nie zostało osiągnięte rozstrzygnięcie zgodnie z postanowieniem punktu e), Komitet
ograniczy swe sprawozdanie do krótkiego przedstawienia faktów; pisemne uwagi
Państw-Stron oraz protokół zawierający uwagi ustne, poczynione przez zainteresowane
Państwa-Strony, zostaną załączone do sprawozdania.
W każdej sprawie sprawozdanie powinno być przekazane zainteresowanym
Państwom-Stronom.
2. Postanowienia niniejszego artykułu wejdą w życie z chwilą złożenia oświadczenia, o którym mowa w
ustępie 1, przez dziesięć Państw-Stron niniejszego Paktu. Oświadczenia takie powinny być złożone
przez Państwa-Strony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który
przekaże ich kopie innym Państwom-Stronom. Oświadczenie może zostać w każdej chwili wycofane
w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego. Wycofanie takie nie przeszkadza w
rozpatrzeniu sprawy będącej przedmiotem zawiadomienia już przekazanego zgodnie z
postanowieniami niniejszego artykułu; po otrzymaniu przez Sekretarza Generalnego Organizacji
Narodów Zjednoczonych notyfikacji o wycofaniu oświadczenia nie będą przyjmowane dalsze
zawiadomienia od jakichkolwiek Państw-Stron, chyba że zainteresowane Państwo-Strona złożyło
ponowne oświadczenie.
Artykuł 42
1. a) Jeżeli sprawa przedłożona Komitetowi zgodnie z artykułem 41 nie zostanie rozstrzygnięta ku
zadowoleniu zainteresowanych Państw-Stron, Komitet może, po uprzednim uzyskaniu zgody
zainteresowanych Państw-Stron, powołać Komisję Pojednawczą ad hoc (zwaną dalej "Komisją");
Komisja świadczy swe dobre usługi zainteresowanym Państwom-Stronom w celu polubownego
rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o poszanowanie niniejszego Paktu;
b) Komisja składa się z pięciu osób wyznaczonych zgodnie z porozumieniem pomiędzy
zainteresowanymi Państwami-Stronami; jeżeli zainteresowane Państwa-Strony nie osiągną w ciągu
trzech miesięcy porozumienia odnośnie do części lub całości składu Komisji, wówczas ci członkowie
Komisji, co do których nie osiągnięto porozumienia, zostaną wybrani w tajnym głosowaniu
większością dwóch trzecich głosów członków Komitetu spośród nich samych.
2. Członkowie Komisji pełnią swe funkcje w imieniu własnym. Nie mogą oni być obywatelami
zainteresowanych Państw-Stron ani obywatelami Państwa nie będącego stroną niniejszego Paktu,
ani też obywatelami Państwa-Strony, które nie złożyło oświadczenia, przewidzianego w artykule 41.
3. Komisja wybiera swego Przewodniczącego oraz przyjmuje własny regulamin.
4. Posiedzenia Komisji odbywają się normalnie w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub w
Biurze Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie. Mogą one jednak odbywać się w innych
dogodnych miejscach, które Komisja ustali w porozumieniu z Sekretarzem Generalnym Organizacji
Narodów Zjednoczonych i zainteresowanymi Państwami-Stronami.
5. Sekretariat powołany zgodnie z artykułem 36 obsługuje również komisje powołane na podstawie
niniejszego artykułu.
6. Informacje otrzymane i rozpatrzone przez Komitet powinny być udostępnione Komisji, która może
wezwać zainteresowane Państwa-Strony do dostarczania wszelkich innych uzupełniających
informacji dotyczących danej sprawy.
7. Po rozpatrzeniu sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz w każdym razie nie później niż w
dwanaście miesięcy od dnia przedłożenia jej tej sprawy, Komisja przedstawia sprawozdanie
Przewodniczącemu Komitetu celem przekazania go zainteresowanym Państwom-Stronom:
b) jeżeli Komisja nie jest w stanie zakończyć rozpatrywania sprawy w ciągu dwunastu miesięcy,
ograniczy swe sprawozdanie do krótkiego przedstawienia stanu rozpatrywania sprawy;
c) jeżeli zostało osiągnięte polubowne rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o poszanowanie praw
człowieka, uznanych w niniejszym Pakcie, Komisja ograniczy swe sprawozdanie do krótkiego
przedstawienia faktów i osiągniętego rozstrzygnięcia;
d) jeżeli rozstrzygnięcie w myśl punktu b) nie zostanie osiągnięte, sprawozdanie Komisji powinno
zawierać ustalenia we wszystkich kwestiach faktycznych dotyczących sporu między
zainteresowanymi Państwami-Stronami, a także pogląd Komisji odnośnie do możliwości
osiągnięcia polubownego rozstrzygnięcia sprawy. Sprawozdanie powinno również zawierać
uwagi pisemne oraz protokół uwag ustnych poczynionych przez zainteresowane
Państwa-Strony;
e) jeżeli Komisja przedłoży sprawozdanie zgodnie z punktem c), zainteresowane Państwa-Strony
zawiadomią, w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania tego sprawozdania, Przewodniczącego
Komitetu, czy akceptują treść sprawozdania Komisji.
8. Postanowienia niniejszego artykułu nie ograniczają obowiązków Komitetu przewidzianych w artykule
41.
9. Zainteresowane Państwa-Strony pokryją w równym stopniu wszelkie wydatki członków Komisji
zgodnie z preliminarzem, który zostanie sporządzony przez Sekretarza Generalnego Organizacji
Narodów Zjednoczonych.
10. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych jest upoważniony do pokrycia - w razie
potrzeby - wydatków członków Komisji, zanim zainteresowane Państwa-Strony dokonają ich zwrotu
zgodnie z ustępem 9 niniejszego artykułu.
Artykuł 43
Członkowie Komitetu i Komisji Pojednawczej ad hoc, wyznaczeni zgodnie z postanowieniami artykułu 41,
korzystają z ułatwień, przywilejów i immunitetów, jakie przysługują ekspertom działającym z ramienia
Organizacji Narodów Zjednoczonych, zgodnie z postanowieniami odpowiednich rozdziałów Konwencji
dotyczącej przywilejów i immunitetów Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 44
Postanowienia dotyczące wykonania niniejszego Paktu stosuje się bez uszczerbku dla sposobów
postępowania w dziedzinie praw człowieka określonych przez - lub na podstawie aktów konstytucyjnych i
konwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych i organizacji wyspecjalizowanych oraz nie stanowią
przeszkody w stosowaniu przez Państwa-Strony niniejszego Paktu innych sposobów załatwiania sporów,
zgodnie z ogólnymi bądź szczegółowymi porozumieniami międzynarodowymi, obowiązującymi w
stosunkach między nimi.
Artykuł 45
Komitet przedkłada Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, za pośrednictwem
Rady Gospodarczej i Społecznej, roczne sprawozdania ze swej działalności.
Artykuł 46
Żadne z postanowień niniejszego Paktu nie może być interpretowane jako naruszające postanowienia
Karty Narodów Zjednoczonych oraz statutów organizacji wyspecjalizowanych, określających
odpowiednie obowiązki różnych organów Organizacji Narodów Zjednoczonych i organizacji
wyspecjalizowanych w odniesieniu do spraw, których dotyczy niniejszy Pakt.
Artykuł 47
Żadne z postanowień niniejszego Paktu nie może być interpretowane jako naruszające przyrodzone
prawo wszystkich narodów do pełnego i swobodnego posiadania i użytkowania ich bogactw i zasobów
naturalnych.
CZĘŚĆ V
Artykuł 48
1. Niniejszy Pakt jest otwarty do podpisu dla wszystkich Państw członków Organizacji Narodów
Zjednoczonych lub członków jakiejkolwiek organizacji wyspecjalizowanej, a także dla wszystkich
Państw-Stron Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości oraz wszystkich innych Państw
zaproszonych przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych do stania się Stroną
niniejszego Paktu.
2. Niniejszy Pakt podlega ratyfikacji. Dokumenty ratyfikacyjne będą złożone Sekretarzowi Generalnemu
Organizacji Narodów Zjednoczonych.
3. Niniejszy Pakt jest otwarty do przystąpienia dla wszystkich Państw, o których mowa w ustępie 1
niniejszego artykułu.
4. Przystąpienia dokonuje się przez złożenie dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu
Organizacji Narodów Zjednoczonych.
5. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zawiadomi wszystkie Państwa, które
podpisały niniejszy Pakt lub do niego przystąpiły, o złożeniu każdego dokumentu ratyfikacyjnego lub
dokumentu przystąpienia.
Artykuł 49
1. Niniejszy Pakt wejdzie w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia Sekretarzowi
Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych trzydziestego piątego dokumentu ratyfikacyjnego
lub dokumentu przystąpienia.
2. W stosunku do każdego Państwa, które ratyfikuje niniejszy Pakt lub do niego przystąpi po złożeniu
trzydziestego piątego dokumentu ratyfikacyjnego lub dokumentu przystąpienia, wchodzi on w życie
po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez to Państwo dokumentu ratyfikacyjnego lub
dokumentu przystąpienia.
Artykuł 50
Postanowienia niniejszego Paktu rozciągają się na wszystkie części Państw federalnych bez
jakichkolwiek ograniczeń lub wyjątków.
Artykuł 51
1. Każde z Państw-Stron niniejszego Paktu może zaproponować poprawkę i zgłosić ją Sekretarzowi
Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Sekretarz Generalny przekaże następnie każdą
zaproponowaną poprawkę Państwom-Stronom niniejszego Paktu z prośbą o zawiadomienie go, czy
wypowiadają się za zwołaniem konferencji Państw-Stron w celu rozważenia i przegłosowania
propozycji. Jeżeli przynajmniej jedna trzecia Państw-Stron wypowie się za zwołaniem takiej
konferencji, Sekretarz Generalny zwoła ją pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Każda poprawka przyjęta na konferencji większością głosów Państw-Stron obecnych i głosujących
zostanie przedłożona Zgromadzeniu Ogólnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do
zatwierdzenia.
2. Poprawki wchodzą w życie po zatwierdzeniu przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów
Zjednoczonych i przyjęciu przez dwie trzecie Państw-Stron niniejszego Paktu zgodnie z ich
procedurą konstytucyjną.
3. Poprawki po wejściu w życie wiążą te Państwa-Strony, które je przyjęły, podczas gdy inne
4. Państwa-Strony są nadal związane postanowieniami niniejszego Paktu oraz poprawkami, które
przyjęły uprzednio.
Artykuł 52
Niezależnie od notyfikacji, dokonanych zgodnie z artykułem 48 ustęp 5, Sekretarz Generalny Organizacji
Narodów Zjednoczonych zawiadomi wszystkie Państwa, o których mowa w ustępie 1 wymienionego
artykułu, o:
b) podpisach, ratyfikacjach i przystąpieniach zgodnie z artykułem 48;
c) dacie wejścia w życie niniejszego Paktu zgodnie z artykułem 49 i dacie wejścia w życie poprawek
zgodnie z artykułem 51.
Artykuł 53
1. Niniejszy Pakt, którego teksty angielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski są jednakowo
autentyczne, będzie złożony w archiwach Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże uwierzytelnione kopie
niniejszego Paktu wszystkim Państwom, o których mowa w artykule 48.

 

Créer un site gratuit avec e-monsite - Signaler un contenu illicite sur ce site